Een merkwaardig fenomeen: als volwassenen tegen kleine kinderen praten, wordt hun taalgebruik ineens heel anders. Imbeciel, zou ik bijna zeggen. Vrouwen die zich over een kinderwagen buigen, kunnen zomaar de merkwaardigste geluiden produceren. Mannen trouwens ook, maar die buigen zich over het algemeen wat minder over een kinderwagen, dus valt het niet zo op. En de ongelooflijke gewoonte om het woord geld te vervangen door centjes, is je dat wel eens opgevallen? Bij ons staat er voor de supermarkt zo'n miniauto waar een kind na inworp van een muntje even in kan schommelen. "Mama, mag ik in de auto?" "Nee, dat kost centjes". Laatst liep er een klein gezin voor me in de winkelstraat. Daar werd het nog gekker. Nota bene het kind had een beter taalgebruik dan de ouders: "Mama, heb jij het geld?" Waarop als antwoord volgde: "Nee, papa heeft de centjes". Het ontbrak er nog net aan dat het kindje reageerde met: "Oh, heb jij dan de flappen?" Maar dat gebeurt natuurlijk alleen in een TV-serie.

Het wordt nog veel irritanter als mensen zo gaan praten tegen iemand in een rolstoel. Jij en ik doen dat natuurlijk nooit, maar rolstoelgebruikers kennen allemaal de ervaring dat mensen ineens net doen alsof je niet zo bij de pinken meer bent. Zit je al in een rolstoel, krijg je dat er ook nog bij! Overigens kan het ook z'n voordeel hebben om rolstoelend door het leven te gaan. Even een uitstapje. Een aantal jaren geleden ging ik met mijn zoon naar New York. Een paar dagen voor vertrek had hij zijn enkel gekneusd. Lopen ging wel, maar was wat pijnlijk en kon niet te lang. Maar ja, elke dag ging het beter en bovendien was alles geboekt dus we gingen gewoon. In het vliegtuig reed de stewardess met haar kofiekarretje vol op zijn enkel zodat er bij aankomst redelijk gestrompeld werd. Een behulpzame medewerker van JFK airport zag dat en haalde een rolstoel. Hij begeleidde ons naar de douane en toen hij zag dat daar een rij van een paar honderd mensen stond te wachten, werd er een apart hokje voor ons geopend zodat we meteen gecontroleerd konden worden. Dat scheelde een uurtje. Soms wil je gewoon even in een rolstoel zitten. Maar niet te lang natuurlijk.

Terugkomend op ons taalgebruik: wij houden niet van dikdoenerij. Zo beschikken wij niet over een filatelistische webshop, maar hebben we een postzegelwinkel. En daar kun je gewoon je geld besteden. Of je centjes.

HEEL VEEL PLEZIER.

Wil je de vorige postzegelcolumns lezen? Klik dan bovenaan deze pagina (de derde regel van boven) op Nieuws Column. Daaronder staan de vorige columns opgenomen.