Het live bijwonen van een zaalveiling is één van de leukste en spannendste gebeurtenissen voor een postzegelkoper. Hoewel het ook een heleboel uren wachten betekent, ga ik steeds met genoegen naar een veiling. Maar weet je wat nog leuker is? Zelf als veilingmeester bezig zijn. Ik heb het voorrecht gehad om een jaar of 12, met een kleine onderbreking, eigenaar van een postzegelveiling te zijn geweest. Dat is inmiddels als weer vele jaren geleden. Postzegelveiling A4 was bescheiden van afmeting, maar wel met afstand de leukste veiling van Nederland. Ik moet daar onmiddellijk aan toevoegen dat ik deze conclusie niet geheel onbevooroordeeld heb verkregen, maar dat terzijde.

Een veilingmeester maakt van alles mee. Niet alleen tijdens de veiling vallen hem dingen in de zaal op die de rest ontgaan, maar ook tijdens de kijkdagen gebeuren er regelmatig zaken waar we als medewerkers nog jaren over napraten. Natuurlijk kan ik niet te veel uit de school klappen, maar één klein voorbeeldje wil ik hier noemen. Je moet weten dat in de beginjaren van Postzegelveiling A4 de veiling en kijkdagen gehouden werden in het brugrestaurant boven de A4, tussen Hoofddorp en Schiphol. In die tijd waren er beneden enkele zalen waar wij er één van huurden. De ingang van die zaal, waarvan we de deur uitnodigend open hadden staan, lag net naast de roltrap waar elke dag honderden, zo niet meer mensen langskwamen. Dagelijks zorgde dat voor nieuwsgierige bezoekers die een kort kijkje kwamen nemen. Op een dag kwam er een gezelschap langs waarvan een vrouw postzegels verzamelde en geïnteresseerd even langs een paar kavels liep. Uiteraard was men op doorreis en had weinig tijd. De dame had vooral belangstelling voor een vuilniszak, gedeeltelijk gevuld met postzegels. Ik wist dat daar vooral veel Nederlandse 80-centjes Beatrix in zaten, helemaal niets bijzonders dus. Zij wilde er echter niet inkijken en gaf een respectabel bod af met de opmerking dat ze wel hield van een verrassing en er bewust niet in wilde kijken. Ik waarschuwde haar nog om dat toch maar even te doen, want het zou best kunnen tegenvallen, maar ze was niet te vermurwen. Nou, dan niet. De dame vertrok en tijdens de veiling was er zoals verwacht niet veel belangstelling voor dit kavel zodat mevrouw het kreeg toegewezen, ver onder haar maximum. Zij betaalde, de zak werd opgestuurd en dat zal na het uitpakken inderdaad een verrassing zijn geweest, maar ze was in elk geval zo sportief om niet te klagen. Maar ze is ook nooit terug geweest. Om die reden had ik het liever niet aan haar verkocht, op de lange termijn heb je namelijk niets aan zo'n transactie. Leer hieruit dat een verrassing leuk is, maar je moet zoiets niet overdrijven. Gelukkig kun je bij Stamp Land alle kavels open en bloot bekijken zodat je hier geen kat in de zak hoeft te kopen.

Als veilingmeester ben je trouwens ook een halve maatschappelijk werker, maar daarover een volgende keer meer. Jullie moeten nu eerst even in de webshop je verlanglijstjes afwerken.

HEEL VEEL PLEZIER.

Wil je de vorige postzegelcolumns lezen? Klik dan bovenaan deze pagina (de derde regel van boven) op Nieuws Column. Daaronder staan de vorige columns opgenomen.