In 2013 heb ik 5 columns gevuld met allerhande veilingbelevenissen. Je kunt ze nog steeds teruglezen. Hoe dat moet staat in oranje helemaal onderaan deze rubriek. (Wist je trouwens dat ik al meer dan 150 columns heb gevuld? Dit geheel terzijde). Ondertussen is het hoog tijd voor een update. Want zoals jullie ongetwijfeld weten, kom ik jaarlijks op een aanzienlijk aantal veilingen in binnen- en buitenland om de mooie dingen in te kopen die jullie dan weer uit mijn winkel weghalen.

Zoveel veilingen als er zijn, zoveel verschillen zijn er ook. De basis is uiteraard hetzelfde. Men krijgt of koopt van inzenders een partij postzegels die vervolgens in een openbare veiling aan de hoogst biedende belangstellende wordt verkocht. Tot zover de overeenkomst. Maar behalve dit principe is de uitvoering wel heel verschillend. Denk aan de manier van presentatie (in de catalogus, maar ook fysiek tijdens de kijkdagen), de (kijk)ruimte, veilingzaal, het tempo van veilen, of er al dan niet koffie, broodjes, taarten of complete diners worden aangeboden, de mate van vriendelijkheid en service van de medewerkers, etc. Ik kan er verschillende afleveringen van deze rubriek over vullen en misschien doe ik dat ook nog wel. Maar nu wil ik het even hebben over de mensen die tijdens de kijk- en veilingdagen in dienst van de veilingmeester meehelpen. Doorgaans zijn dit tijdelijke mensen die alleen deze dagen worden ingehuurd en het liefst werkt men jarenlang met hetzelfde team zodat dit goed ingewerkt is.

Als klant ken je na een paar keer deze mensen. De één is wat serieuzer, met de ander kun je grappen maken, de één is sneller en snapt je zonder teveel te zeggen, de ander is een controlfreak die de hele tijd op je lip staat mee te kijken en alle nummers hardop voorleest hoewel je ze zelf ook al lang gezien hebt. Afijn, zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende veilingmedewerkers. Da's logisch.

Als ik op dit gebied een tweedeling zou moeten maken, dan is het tussen veilingen die meest oude mannetjes als hulpkracht aantrekken, en zij die jonge studenten inhuren. Waarom doet men dat? Wel, om te beginnen met de eerste groep: bijna altijd zijn dit zelf verzamelaars die als bekende van de veilingeigenaar gevraagd werden mee te helpen. Ze doen dat inmiddels al heel lang, en dan wordt je vanzelf oud, nietwaar? Het is natuurlijk heel begrijpelijk als nieuwe veilingbaas in je kennissenkring te gaan zoeken naar vrijwilligers die voor een kleine vergoeding bereid zijn mee te helpen. Die mensen ken je, in elk geval een beetje, ze weten hoe ze met postzegels moeten omgaan en ze zijn niet duur. Maar zijn het ook de beste mensen om met klanten om te gaan? Er is een veiling in Nederland waar ik mede om deze reden al jaren niet meer kom. De veilingmedewerkers hebben vooral een vriendschappelijke band onderling. Ze zitten te kletsen, koffie te drinken en herinneringen op de halen. De kijkende klanten zijn voor hen een vervelende bijkomstigheid. Dat nodigt niet echt uit. Ik pleit er voor dat veilinghouders eens kritisch naar hun tijdelijke personeel kijken. Zou je deze persoon vandaag inhuren als hij voor het eerst langs zou komen?
Aan de andere kant staan de veilingen waar studenten het werk doen. Meestal is dat het geval als zo'n veiling de service biedt waardoor een klant blijft zitten en de medewerkers de dozen halen en brengen. Als je de hele dag met verhuisdozen moet lopen sjouwen, is er wat voor te zeggen daar geen tachtigers voor te nemen. En nee, dat heeft niets met leeftijddiscriminatie te maken. Diezelfde veilingen werken overigens in de zalen waar je geen dozen maar albums bekijkt, voornamelijk met vrouwelijke medewerkers. En ook dan geen gepensioneerden. Laten we eerlijk zijn, als je er toch een dag moet doorbrengen, waar kijk je dan liever tegenaan, nietwaar? Ik vind dat wel een sympathieke vorm van klantgerichtheid. En zou het toevallig zijn dat je de eerste soort veiling vooral in Nederland aantreft, en de tweede in Duitsland? 

Dan was er ook nog, want inmiddels opgeheven, die veiling die op de dozenafdeling een opmerkelijk personeelsbeleid voerde. Daar werkten allemaal met de VUT gegane ex- politierechercheurs. De reden daarvoor was dat de veilinghouder veronderstelde dat deze mensen door ervaring sneller dan anderen kijkers met verkeerde bedoelingen in de gaten zouden hebben. Of het werkte weet ik niet. Ik heb nooit iemand in handboeien afgevoerd zien worden. Maar het was in elk geval oorspronkelijk bedacht.

Mocht het nu zo uitkomen dat je er niet zo van houdt dat allerlei mensen je op de vingers kijken; mocht je vooral zelf op je eigen tijd zonder gezeur willen kijken, je voelt 'm waarschijnlijk al aankomen, nou, dat komt dan goed uit. Dan ben je niet toevallig hier. Dan kun je lekker op je eigen tempo alles bekijken wat je wilt. Niks wachten op medewerkers. Alles staat voor je klaar.

HEEL VEEL PLEZIER.

Wil je de vorige postzegelcolumns lezen? Klik dan bovenaan deze pagina (de derde regel van boven) op Nieuws Column. Daaronder staan de vorige columns opgenomen.