Ben ik nu zo'n uitzondering of hebben jullie daar ook last van? Ik heb het over mijn vakantie ervaringen. Vooral in Zuid Europa. Misschien ook wel elders, hoewel ik het in Denemarken nog nooit heb opgemerkt. Stel je voor, je bent ontspannen op vakantie, het is een uurtje of 7, half 8 's avonds, en je loopt door het oude centrum van een stad waar het vol staat met terrasjes en restaurantjes. Het is etenstijd en je kijkt ergens op de menukaart die voor het terras staat. Vrijwel onmiddelijk word je besprongen door een meestal jongeman die gaat vertellen dat je vooral hier moet gaan eten. Tenminste, deed hij dat maar.
Nee hoor. Ik krijg altijd van die aasgieren in mijn nek die gaan vertellen dat ze hier vlees hebben, en ook vis, dat er pizza's zijn en dat ze paella hebben. Allemaal dingen die ik op de kaart ook zie staan. Waarom behandelt zo'n gozer alle voobijgangers alsof iedereen behalve hij analfabeet is? Kan iemand mij vertellen wat de toegevoegde waarde is van iemand die je gaat vertellen wat je net aan het lezen bent?
Sorry mensen. Als ik mij op zo'n moment omdraai, moet ik bepaald geen genot zijn om naar te kijken. Wellicht komt op een later moment mijn gezicht nog voor in zijn hevigste koortsmomenten. Maar dan had hij maar voor een andere aanpak moeten kiezen. Of nog beter, gewoon de klanten bedienen die er al zitten. Het is waar, er bestaan mensen die een talent hebben om passanten naar hun restaurant te krijgen. Als voorbijganger wil je je best laten verleiden, maar dan moet dat wel op een mooie manier gebeuren. Let maar op: degenen die de meeste mensen mee weet te nemen, is niet de man die de menukaart het best kan citeren. Sterker nog: ik vermoed dat hij (of zij, want vrouwen zijn daar vrijwel altijd beter in) het zelfs helemaal niet gehad heeft over wat er allemaal te eten is. Logisch ook, want 80% van die restaurants heeft min of meer hetzelfde menu.

Kun je ook een succesvol restaurantpropper worden terwijl je er niet aantrekkelijk uitziet en geen enkel charmant talent in die richting hebt? Ik geloof van wel. Als je iets te vertellen weet wat indruk maakt op de toehoorder. Ik ben er van overtuigd dat je een verhaal moet hebben. Bijvoorbeeld dat dit de eerste pizzeria was van het land, begonnen in 1873, waar koningen kwamen eten. Of dat dit het enige restaurant is met een zingende kok die geld toegeworpen krijgt als hij 5 minuten zijn mond wil houden. Of dat het linker hoektafeltje, wat toevallig nog net vrij is, een uniek uitzicht geeft op een waterval die vrijwel niemand anders kan zien. Of dat het restaurant door de overstroming uit 1983 volledig was weggespoeld, in de vergetelheid dreigde te raken, maar door samenwerkende dorpsbewoners weer werd herbouwd tot het succes van vandaag. Nog steeds zijn de dorpsbewoners gezamenlijk eigenaar en hangen foto's van deze historie aan de wanden. Of: vul maar aan. Natuurlijk moet het verhaal wel op waarheid berusten of daar in elk geval bij in de buurt komen. In elk geval wil ik wedden dat de twijfelaar door zo'n verhaal eerder zal gaan zitten eten dan als je vertelt dat je hier zowel vlees als vis kunt eten. Want na afloop heb je als klant zelf ook wat te vertellen: "Weet je waar wij gisteren gegeten hebben?...."

En dit voorbeeld indachtig, zal ik je op deze plek dus ook niet vertellen dat je bij ons postzegelverzamelingen kunt kopen. En albums met brieven. En.. Want dat kun je zelf ook zien. Ik zal je wel vertellen dat je bij de leukste postzegelwinkel bent. Waar de eigenaar zijn belevenissen nog met je wil delen. Ook al heeft het niets met postzegels te maken. Wel met mensen.

HEEL VEEL PLEZIER.

Wil je de vorige postzegelcolumns lezen? Klik dan bovenaan deze pagina (de derde regel van boven) op Nieuws Column. Daaronder staan de vorige columns opgenomen.