De postzegels en partijen die in deze winkel worden aangeboden, zijn afkomstig van grote veilingen uit binnen- en vooral uit het buitenland. Omdat niet iedereen regelmatig veilingen bezoekt, lijkt het me aardig daar eens wat over te vertellen. In tegenstelling tot wat sommige mensen denken, gaat het hier niet om veilingen op Internet, maar om echte veilingen, waar je in een zaal zit te bieden en vooraan een man met een hamer een heleboel geld zit te verdienen. De anekdotes dat het voldoende is om even met je linkeroorlel te bewegen en vervolgens vast te zitten aan een partij van 30.000 euro, doen het op verjaardagen misschien goed, maar staan toch wel ver van de werkelijkheid.

Dat neemt niet weg, dat er wel degelijk dingen gebeuren die voor een toevallige bezoeker raadselachtig lijken. Zo zitten er bij de grote veilingen doorgaans een paar commissionairs vooraan, die de biedingen van vele handelaren hebben gekregen en namens hen bieden. Zo kan het lijken alsof één persoon de helft van de veiling aankoopt, maar dat kan dan wel voor meer dan 100 verschillende personen zijn. Soms begint een veilinghouder bijvoorbeeld een kavel bij 100 euro, en roept zo'n commissionair meteen al 350. Dat is dan niet om de concurrentie te ontmoedigen, maar hij heeft verschillende biedingen waardoor hij sowieso niet onder de 350 euro kan kopen.

Soms komen er heel bijzondere situaties voor. Zo hoorde ik vorige maand van een Duitse veilinghouder een sterk verhaal. Of het geschiedkundig geheel juist is valt niet na te gaan, maar het is te mooi om niet door te geven. Het verhaal speelt een jaar of 20 geleden. Er was een verzamelaar die voor zijn collectie een briefje nodig had dat geveild werd. Hij wilde het absoluut hebben en had een commissionair de opdracht gegeven het tegen elke prijs te kopen. Meestal wordt zo'n opdracht niet geaccepteerd, maar in dit geval was de klant gefortuneerd en bekend, het briefje begon bij 75 Duitse Mark en de verwachting was dat het misschien een paar honderd mark kon worden, maar niet veel meer.

Afijn, het kavel start, de commissionair biedt vrolijk mee en terwijl de andere bieders snel afhaken, biedt de commissionair names deze verzamelaar verder tegen een onbekende telefonische bieder. Dat gaat zo een tijdje door totdat de veilinghouder bij 15.000 mark (!) onraad ruikt. Hij vraagt de commissionair vertrouwelijk namens wie deze biedt. Wat blijkt? De verzamelaar die dit briefje persé wilde hebben, was er niet gerust op geweest. Misschien zou de commissionair niet voldoende bieden, en voor de zekerheid had hij de veiling gebeld en telefonisch meegeboden. Hij zat dus tegen zichzelf te bieden! Toen men dit door had, werd er smakelijk om gelachen en het kavel werd voor een reële prijs toegeslagen. Eind goed, al goed. Ook bij veilingen geldt: je moet natuurlijk wel blijven nadenken. Een volgende keer zal ik ook wat persoonlijke belevenissen vertellen, en tot die tijd wens ik je bij het doornemen van al de partijen waar zoveel veilingstrijd voor geleverd is:  

HEEL VEEL PLEZIER.

Wil je de vorige postzegelcolumns lezen? Klik dan bovenaan deze pagina (de derde regel van boven) op Nieuws Column. Daaronder staan de vorige columns opgenomen.