We hebben een zwaar leven. Laatst was ik weer eens op een veiling in Zuid Duitsland. Als buitenlandse klant wordt je dan door de veilinghouder uitgenodigd om 's avonds in een chique restaurant te komen eten. Ja, het leven valt soms niet mee (overigens, lang niet elke veilinghouder erkent deze traditie). Nu is dat eten nog tot daar aan toe. Het aardige is dat daar doorgaans diverse andere postzegelhandelaren aanwezig zijn. En in zo'n gezelschap hoor je dan verhalen waar de plaatselijke sportvissers hun vingers bij zouden aflikken. Ik speel vooral de rol van zwijgzame toehoorder, ingegeven door een aangeboren vreemde-taal allergie, alsmede een bescheiden inslag. Hm. Maar de verhalen die je dan hoort!

Het is merkwaardig opvallend dat de heren handelaren allemaal enorm begaan zijn met hun klanten. Zij zijn werkelijk te goed voor deze wereld, horend hoe zij hun klanten ter wille zijn vrijwel zonder enige winst te maken, terwijl men tal van collega's met naam en toenaam weet te noemen die schaamteloos hun klanten oplichten danwel groffe prijzen berekenen. Tegelijk verdienen deze eerzame mannen wel sloten geld met hun handel. Zo krijgen zij vrijwel wekelijks de mogelijkheid om grote partijen postzegels te kopen van zeg een 50.000 euro, en deze binnen een week aan een collega door te verkopen voor het dubbele. Dit horend, kijk ik met stijgende verbazing naar mijn tafelgenoten die inmiddels tot de Quote top honderd schijnen te behoren, maar dit bescheiden verbergen in schamele spijkerbroeken, afgereden auto's en diners op kosten van derden. Ja, wij hebben een zwaar leven. En dat realiseer ik me des te meer als ik bedenk dat ik dit soort verhalen uit eigen ervaring helemaal niet ken. Ik schijn iets helemaal verkeerd te doen, want bij een 80-urige werkweek en een jaaromzet waar anderen slechts twee weken voor nodig hebben, kan ik net een eigen broek ophouden. Maar ik heb toevallig wel het leukste beroep te wereld. Medelijden hoef je dus niet te hebben. Hoewel, een klein beetje zou welkom zijn, vooral als je dat in daden omzet en een reuze aankoop gaat doen in mijn winkel. 15.000 Euro hoeft niet direkt, 25 is ook al goed. Want al hebben we een zwaar leven, we eten wel op kosten van Duitse veilinghouders. Als ze dan onze fietsen niet teruggeven, is dit tenminste iets. Proost!

Oh ja, eigenlijk zou ik wat inside verhalen geven over wat er tijdens veilingen zoal voorvalt. Dat hou je dus nog tegoed voor een volgende keer. In de tussentijd wens ik je bij het aanschaffen van mijn complete winkelaanbod

HEEL VEEL PLEZIER.

Wil je de vorige postzegelcolumns lezen? Klik dan bovenaan deze pagina (de derde regel van boven) op Nieuws Column. Daaronder staan de vorige columns opgenomen.